De openingszin
Voor de derde keer deze week probeer ik mijn record te breken. Hoeveel boodschappen ik deze keer onder mijn armen heb geklemd weet ik niet, wel dat het er te veel zijn. Achteraf had ik een mandje moeten pakken. Achteraf had ik van tevoren moeten bedenken dat ik appeltaart wilde maken, éérst de appels moeten pakken en daarna de andere ingrediënten.
Ik laat de volle zak met appels op de fruitweegschaal ploffen. Meteen rollen er drie uit, richting de rand van de weegschaal. Ik print het etiket, dat stevig aan mijn vingers kleeft. Stom.
Nu heb ik geen hand meer vrij om de appels mee terug te stoppen in de zak. Natuurlijk net nu híj naar me kijkt. Ik zou hem om hulp kunnen vragen, maar dit is niet het moment voor een onhandige kennismaking. Net zoals het dat woensdag en maandag ook niet was.
Ik plak het etiket op de rug van mijn linkerhand en stop de appels terug in de zak. Een halfslachtige poging om de zak met één hand dicht te frommelen draait op niks uit. Ik besluit om het etiket als sluitzegel te gebruiken. In gedachten geef ik mezelf een compliment voor deze creatieve oplossing.
In werkelijkheid pakt mijn creativiteit anders uit. Een deel van het etiket blijft aan mijn vingers plakken. Ik schud met mijn hand in de hoop dat het loslaat, maar in plaats daarvan scheurt de zak kapot. Mijn trots verdwijnt sneller dan de appels op de vloer vallen. Achteraf had ik om hulp moeten vragen.
'Jonagold.'
Door mijn geklungel heb ik hem niet zien aankomen. Ik had me onze kennismaking anders voorgesteld. In elk geval niet tussen rollende appels.
'Geloof me. Daarmee smaakt de appeltaart het lekkerst.’
Natuurlijk geloof ik je. Op je woord.
Maar het enige dat ik kan uitbrengen is een kwakend geluid dat nog het meest lijkt op ‘oké’.
Hij pakt een tweede boodschappenmandje onder de zijne vandaan, legt er een zak met appels in en geeft het me aan. 'Tot maandag. Laat me weten hoe de appeltaart heeft gesmaakt.' Hij geeft me een knipoog en loopt naar de kassa.
Maandag breek ik mijn record.