Fifteen minutes of fame (and shame)
‘Hi Katlovers. Dit is Kat live! Genoten van de beelden achter de schermen van De Huwelijksshow? Laat het weten in de commentz.’
Het gekir van roddelvlogger Kathinka Slootjes zet bijna mijn lachspieren in werking. Ik richt mijn gezicht naar beneden en focus op de bos bloemen in mijn handen.
‘Special guest in deze livevlog is Natalie. Zij heeft De IJs-Vogelhut beschikbaar gesteld voor opnames. Ennn… het lijkt erop dat presentator Sonny in dit dorp zijn grote liefde heeft gevonden. Hartjuh!’
Schiet nou maar op. Dit is míjn moment. Niet dat van Starboy Sonny.
'Wat een schoonheid.’ Kat draait opzij om het bloeiende landschap te filmen. ‘Dat ik deze hotspot niet eerder heb ontdekt! O-em-djie! Een oase van rust.'
De fotografen achter Kat richten de camera’s op mij. Ze klikken erop los alsof ze een zeldzame vogelsoort vastleggen.
‘Bloemenmeisje! Kijk eens in de camera!’
Een buizerd vliegt plotseling op uit de boom.
'Natalie. Vertel mij en de Katlovers alles! Social is all yours.’
Eindelijk richt Kat haar telefoon op mij. Tijd voor mijn show. De paparazzi het verhaal achter de bloemen, ik mijn privacy terug. Dat is de deal.
‘Dit,’ ik pluk een felpaarse bloem uit de bos, houd hem demonstratief in beeld, en knak met een langzame beweging de bovenkant van de steel om, ‘is hoe snel mijn relatie met Sven verwelkte. Zijn liefde voor onze dorpsgenoten bleek groter dan mijn liefde voor hem.’
Kat kijkt bedenkelijk. Ze zal mijn woordkeuze vast niet viral genoeg vinden. Ofzo.
‘En nu denkt hij me met een knullige bos bloemen terug te kunnen winnen? Ha! Sven, als je dit hoort: dat gaat nooit meer gebeuren.’ Ik pak er weer een bloem uit, en laat die hetzelfde lot ondergaan. ‘Ongelooflijk dat ik ooit droomde van een aanzoek in De Huwelijksshow!’ Nog een bloem. Een gele deze keer. Knak!
Het geluid klinkt net zo aangenaam als de wraak voelt.
De bedenkelijke blik van Kat maakt nu plaats voor een triomfantelijke, met bijbehorende grijns.
Missie geslaagd.
Met veel gevoel voor drama laat ik de bos bloemen, of wat er nog van over is, live voor heel social medialand in de container vallen. Dan pas zie ik het kaartje. Ik besef mijn vergissing zodra ik de handgeschreven tekst lees:
Het was een onwijs leuke dag! Vol liefde. Sonny.
Het geklik en gezoem van de camera’s vormt nu een onophoudelijke stroom aan geluid, die steeds luider lijkt te klinken.
Ik kijk op en zie dat Kat haar blik heeft gericht op iets achter me. Ik adem diep in, en draai me met geveinsde nonchalance om.
Mijn ogen blijven hangen op een enorme bos rode rozen. Vastgehouden door twee handen. Op de wijsvinger herken ik het litteken van Sven.